Allah'ın Sıfatlarının Temellendirilmesinde Tekâbül Delili ve Eleştirisi - Turgut, Hüsnü (Mevzu – Sosyal Bilimler Dergisi, 2026)
Bu makale, klasik kelâm geleneğinde ilâhî sıfatların temellendirilmesin-de önemli bir rol oynayan tekâbül delili ve bu delile yönelik eleştirileri ince-lemektedir. Tekâbül delili, bir varlıkta herhangi bir sıfatın yokluğunun zo-runlu olarak o sıfatın zıddının varlığını gerektirdiği mantığına dayanmakta-dır. Bu anlayışa göre, Allah'ta kemâl ifade eden bir sıfatın bulunmaması du-rumu, onun zıddı olan bir eksikliğin varlığını zorunlu kılar ki bu durum ulûhiyet makamıyla bağdaşmaz. Araştırmada, tekâbül delilinin özellikle ilk dönem Eşʻarî ve geç dönem Mâtürîdî kelâm ekollerindeki kullanımı detaylı olarak ele alınmaktadır. Eşʻarî geleneğindeki âlimler Allah’ın semʻ, basar ve kelâm sıfatlarının ispatında bu delile başvururken; Mâtürîdîler hayat, kudret ve ilim gibi sıfatların temellendirilmesindebaşvurmuşlardır. Müteahhir dö-nemde Râzî (ö. 606/1210), Âmidî (ö. 631/1233), Kemâlüddin el-Endükânî (ö. 777/1375), İbnü'l-Melâhimî (ö. 536/1141), Yahya b. Hamza el-Alevî (ö. 749/1348), Nasîrüddin et-Tûsî (ö. 672/1274) ve Allâme el-Hillî (ö. 726/1325) gibi farklı ekollerden düşünürler tarafından bu delile ciddi eleşti-riler yöneltilmiştir. Bu eleştiriler temelde iki noktada yoğunlaşmaktadır: İlki, Allah'ın zâtının mutlak farklılığı sebebiyle şâhid âlemden gayb âlemine ge-nelleme yapılamayacağı; ikincisi ise bir sıfatın bir varlıkta bulunmamasının zorunlu olarak o varlığın zıt sıfatla niteleneceği anlamına gelmeyeceğidir. Buna karşılık İbn Teymiyye (ö. 728/1328), tekâbül delilini güçlü biçimde savunmuştur. Ona göre, bu delili eleştirenler tekâbül kavramını çok dar bir çerçevede değerlendirmektedir. Araştırma sonucunda tekâbül delilinin ta-rihsel dönüşümü, delile yönelik eleştirilerin metodolojik temelleri, kelâm ekollerinin delili kullanım biçimleri, İbn Teymiyye'nin savunmacı yaklaşımı ve müteahhir dönemdeki işlevsel sınırlılıkları sistematik olarak ortaya ko-nulmuştur. Çalışmada öncelikle tekâbül kavramının çerçevesi belirlenmiş, Eşʻarî ve Mâtürîdî geleneklerindeki kullanımı incelenmiş, müteahhir dönem eleştirileri değerlendirilmiş ve delilin tarihsel dönüşümü karşılaştırmalı bir yaklaşımla ele alınıp değerlendirilmiştir.